تبليغاتX
خراب آباد



























خراب آباد

خرابه های خیالم را قدم های تو آباد می کند

 

 

 

۱

به جای تو

گل ها را با همین نام

در گل خانه ها جازده اند

مریم !

.................................................................................

۲

فقط

زاینده رود می داند

چند بار

از یک تا سی و سه

شمردم و

تو نیامدی !

..................................................................................

۳

زمستان

یعنی  تو

آب دهانت را قورت بدهی و

من گلویم درد بگیرد !

 

 

نوشته شده در شنبه پانزدهم بهمن 1390ساعت 23:57 توسط الهه وکیلی مطلق| |





به آتش می کشی

هر چهارشنبه ی مرا

با خیمه شب بازی های صوری ات!

 

..............................................................................

 

۲

ماه به نیمه رسید

تمام شد

اما تو

همیشه تمام منی !

 

..............................................................................

 

۳

نگاهم که می کنی

چشمانت

با هم آشتی می دهد

گرگ و میش را !

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم دی 1390ساعت 17:10 توسط الهه وکیلی مطلق| |

۱

پاره پاره های تن من است

چارپاره ای که فردا

می سراییش.

 

...........................................................................................

 

 

۲

نیامدنت

با طعم انتظار

هرروز

شکم خالی این نیمکت را

سیر می کند!

 

............................................................................................

 

 

۳

ازاین در می آیی

ازآن در می رود

ماهی که

شرمگین روی توست!


نوشته شده در جمعه یازدهم آذر 1390ساعت 1:25 توسط الهه وکیلی مطلق| |

 

۱

سرت را جلو می آوری ، پاییز می شود

دهان باز می کنی ، انارها ترک می خورند

می بوسمت ، فصل چیدن چه زود تمام می شود!

 

 

.........................................................................................

 

 

۲

تمام مردم خوب شده اند

و مثل آبهای نیمه ی پر لیوان زلال!

بی خود تلاش نکن

عینکت را پس نمی دهم

 

 

.........................................................................................

 

 

۳

پای لبهای تو در میان بود

وقتی کودتاچیان

انقلابی سرخ برپا می کردند!

 

 

نوشته شده در چهارشنبه بیستم مهر 1390ساعت 14:10 توسط الهه وکیلی مطلق| |

 

۱

 

ماضی استمراری را

نفهمیده اند

سرهایی که

برای شانه هایت

نقشه می کشند

 

........................................................................

 

۲

 

بید می شود

مجنونی که

بادهای سرزمینت را

در آغوش می کشد

 

........................................................................

 

۳

 

برگهای طلایی

خود را دار زده اند

کافیست قدم بگذاری

تا سمفونی خش خش

به آرامی نواخته شود

 

.......................................................................

 

۴

 

شب با تاریکی اش

به دنبال روز می دود

و تو این گونه

در خوابهای من

محو می شوی

 

نوشته شده در یکشنبه سیزدهم شهریور 1390ساعت 1:38 توسط الهه وکیلی مطلق| |

۱

 

کلاغ های تزویر

مرا نشانه گرفته اند

مترسکی

که ایستاده بر

گندم زار گونه هایت !

 

...........................................................................

 

۲

 

چگونه

باهم صادق باشیم

وقتی

در زمینی

زندگی می کنیم

که هر روز

خودش را

دور می زند !!!

 

..............................................................................

 

۳

 

شلاق های مضرابت را

بر سیم های زخمی ام

فرود آر

از این به بعد

هر آهنگی

که تو بخواهی

نواخته می شود !

 

 

نوشته شده در جمعه دهم تیر 1390ساعت 16:28 توسط الهه وکیلی مطلق| |

 

۱

خمیازه هایت

عصر دلگیر جمعه را کشدارتر می کند !

 

........................................................

۲

مگر می شود

مرد شعرهایم  تو باشی و

هر زنی که از راه رسید "  آیدا " بشود ؟!

 

.........................................................

۳

با هر قدم به جلو

در باتلاق مرگ

فرو می رود

عصای پدربزرگ.

 

..........................................................

۴

به جای سیگار

می توانی

آرزوهایم را دود

لبخندهایم را تلخ

و زندگی ام را

خاکستر کنی !

 

.........................................................

۵

آتشفشان شعرت

گدازه های غزل می پراکند .

 

........................................................

۶

خودم خواستم

دیوانه ای باشم

روی آبها

به سوی

جزیره ی شاتر !

 

..........................................................

۷

سیبی درون

حوض می افتد

جاذبه محو می شود

در آبهای گندیده!

 

...........................................................

۸

آخرین جرعه ی آوازهایت را

سرکشیده اند

گوش هایی که

تشنه ی

الهه ی نازند !

 

..........................................................

۹

شعری نمیخوانی و

تالاب های پیکرم

از فقدان نیلوفر

رنج می برند!

 

.........................................................

۱۰

در آبی بی رحمانه ی چشمانت

غرق شدن را می دانستم

اما

شنا کردن را

هرگز.

 

..........................................................

۱۱

گرداگرد زباله های فکرم

چقدر خلوت است

وقتی

رد پای نبودنت

تمام کلاغ های واهمه را

پرانده است !

 

..........................................................

۱۲

مادرم

بر سجاده ی رنگین باورهایش

نشسته است

ومن هرروز

شاهد پژمردن

گلهای روی چادرش

هستم !

 

..........................................................

۱۳

موهایت را پریشان کرده ای

ومن در شبی از استعاره به خواب

می روم .

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم فروردین 1390ساعت 21:9 توسط الهه وکیلی مطلق| |

Design By : nightSelect.com